PowerMama van de maand januari is Cristel Zwart!

Hallo allemaal, mijn naam is Cristel. Ik woon in Amsterdam, samen met mijn vriend en wij zijn de trotse ouders van ons zoontje Wester die nu alweer 1,5 jaar is.

Ik ben op 17 januari 2018, tijdens mijn zwangerschap, begonnen met mijn eigen onderneming,www.randomcreatives.nl. Niet alleen, maar samen met een oud collega. Wij maken creatieve concepten voor allerlei leuke bedrijven en merken. Go check it out op de website. Mijn hele professionele loopbaan heeft altijd al een creatieve rode draad gehad. Van grafisch vormgever tot art director en van owner en contentmaker voor www.love2workout.nl tot nu eigen baas en freelancer bij Random.

In november 2017 werd ik zwanger. Ik had dat jaar besloten te stoppen met mijn baan. Ik werkte toen zes jaar als creative bij een eventmarketingbureau en was toe aan iets anders.

Eerlijk gezegd was ik de continue drukte, de rollercoaster, helemaal zat en wilde ik ruimte en tijd om te bedenken wat mijn volgende stap zou zijn. Begin dat jaar hadden we besloten voor een kindje te gaan dat was nog niet gelukt. Geen paniek hoor, ik wist dat het best een tijdje kon duren en heb het ook nooit gepland tot op de dag. Maar toch…Ik ben er achteraf van overtuigd, dat het stoppen met die baan en de drukte, heeft geholpen om zwanger te worden. Alsof mijn lichaam voelde dat ik er klaar voor was.

Mijn zwangerschap

Mijn zwangerschap begon best goed. Ik was niet misselijk, voelde me prima en voetbalde en sportte nog heerlijk. Voetbal is altijd al mijn lievelingssport geweest en daarnaast was ik veel in de sportschool te vinden, deed ik wat bootcamp trainingen mee en af en toe hardlopen. Tijdens mijn zwangerschap heb ik ook yoga opgepakt.

Na een maand of vier werd het voetbal wat te veel. Mijn teamgenoten gingen er zelfs rekening mee houden op het veld en toen vond ik dat ik ermee moest stoppen. De laatste week pakte ik nog even twee wedstrijden achter elkaar mee maar dat werd toch te veel. Ik kreeg wat last van mijn rug en heupen dus de beslissing om met voetbal te stoppen voelde wel ok. Helaas werden die pijnen steeds erger. Ik bleef wel krachttraining doen maar hardlopen en bootcampen was te heftig. Ik besloot een bekkenspecialist op te zoeken en zij vertelde me waar ik het meest bang voor was: je moet rust nemen.

Ik werkte toen 3 dagen als content manager, was bezig met het opstarten van en kleine klussen doen voor Random Creatives en plaatste nog elke week artikelen op Love2workout. Ergens moest ik kiezen. Van de bekkenspecialist moest ik 3 x per dag liggen en lopen tussen het zittende werk door en oefeningen doen.

Rust nemen was (en is) voor mij super moeilijk. Ik ben gewend dat mijn lijf alles aan kan. Maar tijdens mijn zwangerschap heb ik wel anders geleerd. Uiteindelijk, na een maand of zeven, kon ik niet meer anders. Ondertussen was mijn sporten teruggebracht tot 1 a 2 keer per week zwangerbootcamp en 1x yoga. Maar al gauw kon yoga ook niet meer omdat liggen op mijn rug op een harde ondergrond niet meer ging. In de laatste paar weken was een rondje om ons huis 1 van de weinige dingen die me nog net lukte. Dat was vooral tijdens mijn verlof. Een houding vinden was niet makkelijk. Ik had 1 oude tuinstoel die wel ok zat, de bank was killing en slapen bestond uit twee uurtjes liggen op mijn rug, een half uur bewegen en weer liggen op mijn rug. Dat ging zo de hele nacht door. Weinig slapen dus. Ik was zooooo klaar om te bevallen maar helaas bleef Wester nog een weekje langer op zich wachten dan gepland.

De bevalling

Op 27 juli 2018, na de heetste en voor mij langste zomer ever, begonnen de weeën. Wat was ik daar blij mee! Het schoot door mijn hoofd dat ik snel weer normaal zou kunnen lopen en dat hopelijk de pijn minder zou worden. Laat die bevalling maar komen, dacht ik. Achteraf moet ik zeggen dat ik niet zo’n goede herinneringen heb aan mijn bevalling. Ik was krampachtig over die bekken en kon me niet ontspannen. Ik kreeg een onbekende verloskundige en nadat we besloten hadden thuis te blijven moesten we toch met 7 cm ontsluiting de weg naar het ziekenhuis maken omdat Wester in het vruchtwater had gepoept. Na die rit en 10 uur bevalling mochten we dan eindelijk de kleine man in onze armen sluiten. Ik was opgelucht en blij dat het voorbij was maar moest helaas nog naar de operatiekamer omdat mijn placenta niet loskwam. Hierdoor verloor ik veel bloed en kwam ik lijkbleek terug bij mijn lieve vriend en kleine mannetje.

 

Het herstel

Toen ik zwanger was werd me steeds verteld, 9 maanden af, 9 maanden op. Met andere woorden, het duurt zeker 9 maanden voordat je weer volledig hersteld bent. Daar geloofde ik echt geen biet van. Je kon mij niet wijs maken dat ik niet na een maand of vier weer op en top was om te werken, sporten en allerlei leuke dingen te doen met mijn gezin.

Nu, 1,5 jaar verder, weet ik dat ze gelijk hebben. Omdat ik veel bloed had verloren had mijn herstel een moeilijke start. De eerste twee tot drie weken was ik heel moe, snel flauw en kon eigenlijk niet zoveel meer dan Wester borstvoeding geven. Gelukkig herstelde mijn lijf vrij snel. Mijn buikspieren groeiden goed naar elkaar toe en mijn knipje zag er prima uit. Na een week of drie startte ik langzaam met wat spieroefeningen op bed maar ik moet zeggen; ik had er maar weinig tijd en energie voor maar ik wilde wel heel graag weer bewegen! Toen het weer mocht, na zes weken, stond ik meteen die maandagavond in het park bij een mamabootcamp lesje. Ik stond letterlijk te springen van vreugde en sprak met de trainster af dat zij me in de gaten zou houden, want ik moest het langzaam opbouwen met wat restricties vanwege mijn bekken. Na een tijdje voelde de bootcamp steeds beter en ik voelde me steeds sterker en had wel zin in wat anders. Ik had toen contact met de Core Academy en ging meedoen met de PowerMama training. Wat heb ik daar veel geleerd! Alles dat daar verteld werd over mijn buikspieren, hoe om te gaan met de diastase, alles zoog ik op en ben ik meteen gaan toepassen. En het verbaasde me hoeveel en ‘zwaar’ we mochten trainen. Als we het maar goed en beheerst deden. Nou, daar kon ik wel wat mee!

Rustig aan kon ik het voetballen weer oppakken, genieten van yinyoga als vast rustmoment en in de sportschool spinning en krachttraining doen. Al gaat het me wel veel te langzaam. Ik ben nu 1,5 jaar verder en heb in de tussentijd nog steeds af en aan klachten. Vooral mijn linkerbil kan soms zo veel pijn doen dat ik niet meer kan lopen. Die bil vangt de klappen op van de kracht die ik mis in mijn bekkenbodem en in mijn core. Met dry needling en opnieuw een half jaar onder controle bij de bekkenspecialist met allerlei oefeningen ben ik nu op een punt dat de basis er begint te komen. Al ben ik nog steeds onzeker over mijn lijf, hoe ver ik kan gaan. Bang voor de pijn in mijn bil, ik kan voetballen zonder pijn en dat is het allerbelangrijste!

Ons bedrijf loopt lekker en we hebben heel veel leuke opdrachten. Wester is een kleine held, loopt, rent, fietsts en praat wat af en mijn vriend en ik zijn echt een team in opvoeden en plannen ‘date nights’ om af en toe echt even samen te zijn.

Moeder, ondernemer en sportief zijn in 1

Het is soms niet makkelijk om alle ballen hoog te houden. Maar zolang ik alles in balans kan houden gaat het goed. Niet te veel werk aannemen, hoe verleidelijk dat ook is. Niet te veel plannen als het gaat om sociale activiteiten maar flexibel blijven en de spontane acties omarmen. Wat ik ook heb geleerd is hulp vragen. Gaat het even niet, in welk opzicht dan ook, vraag je familie en vrienden om hulp. Die begrijpen dat. Af en toe een extra dagje oppas om even tot jezelf te komen? Gewoon doen! Niet schuldig voelden, je doet genoeg.

Op sportgebied is mijn specifieke doel dat ik altijd fit genoeg ben om te voetballen op een lekker niveau. Dat betekent sterk zijn en een goede conditie. Wat bij mij het beste werkt is mijn sporttijd inplannen. In overleg met mijn vriend een aantal momenten in de week. Die staan vast en daar komt niemand aan. Verder is gezond eten belangrijk. Ik houd me aan de 80-20 regel, 80% van mijn tijd let ik op wat ik eet. Dat is een mix van veel groenten, fruit, noten en peulvruchten. Goede vetten, genoeg voeding met eiwitten, hooguit twee keer in de week vlees, een keertje of twee vis, een salade mee naar mijn werkplek, 1 koffie per dag en verder veel thee en water. Ik ben gek op koken en vind het fijn als ik daar een beetje tijd voor kan nemen. De dagen dat we in de avond sporten eten we vaak makkelijk, een restje of een snelle gezonde maaltijd. En die 20? Een lekker taartje als ik met een vriendin afspreek, wat chocolade eitjes met Pasen, een oranje tompouce met Koningsdag en op date night heerlijk uit eten.

Moeder zijn is iets heel bijzonders. Van tevoren kon ik me daar niets van voorstellen. Ja, ik wist hoeveel mijn moeder van ons houdt, ik wist dat het iets speciaals zou zijn. Maar hoe dat bij mij zou voelen dat moest ik nog ervaren natuurlijk. In de eerste weken kreeg ik dat allemaal niet zo mee. Ik herinner me geen roze wolk. Ik was aan het bijkomen van de zwangerschap en de bevalling en moest tegelijk een kleine baby in leven houden. Gelukkig samen met mijn vriend, de liefste vader van de wereld. Er was best veel stress en voelde me zo super verantwoordelijk voor dit kleine mannetje. Pas na een week of 6 leek alles een beetje op zijn plaats te vallen en begon er meer rust te ontstaan en na 3 maanden wist ik het zeker. Jij, je vader en ik, wij zijn team #babyWester. Wij redden het wel. Ik voelde een heel soort nieuwe liefde. Alsof er een vat werd opengetrokken van iets wat nog altijd dicht zat. Liefde voor Wester maar ook een nieuwe liefde voor mijn vriend. Als papa.

Ik wil Wester heel veel liefde meegeven. Dat hebben mijn ouders bij mij gedaan en dat voelt goed. Je geliefd voelen, altijd welkom, altijd tijd voor je. Dat wil ik creëren. Een veilige haven. Open en met humor. Zoals mijn moeder altijd zei: een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. En het lijkt alsof Wester dat nu al begrijpt. Hij lacht echt altijd!

En daarnaast mezelf blijven. Ondernemen, graag lachen, liefde voor familie, sporten, gezond eten. Als Wester dat als voorbeeld heeft en dat meekrijgt dan hoop ik dat hij daar iets van oppikt.

 

Is dat de betekenis van PowerMama zijn?

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *